Hallo lieve mensen! Het is de laatste tijd een beetje stil hier. Geen updates, geen pixelbartjes, geen nieuwe foto's, helemaal niks. Tijd voor een korte update.

Ten eerste: ik heb mijn diploma gehaald. Eindelijk. Op dit fotootje ondertekende ik het papiertje:



Verder heb ik eigenlijk niet heel veel te melden. Ik ben blijven werken bij mijn afstudeerbedrijf, ChipSoft, ben daar op het moment met een heel leuk en uitdagend project bezig, ik woon nog steeds in mijn studentenkamertje in hartje Zwolle, ik heb eigenlijk geen idee waar en hoe ik wil wonen (kopen? huren? Zwolle? ergens anders?), ik zie het wel.

Oh ja, ik heb net mijn Hyves profiel verwijderd. Een tijdje geleden heb ik mijn MSN al teruggebracht van 99 naar 16 contacten (voor de zeldzame momenten dat ik online ben), ik kom nooit meer op MySpace en ik vertik het om een Facebook account aan te maken.

Na een tv-programma de tv uitzetten. Om na te denken over de gedachten die in me opkwamen toen ik aan het kijken (en uiteraard luisteren) was. Niet dat de tv wat dat betreft zo hoogstaand is qua niveau, maar met het hoofd waar ondergetekende mee uitgerust is is alles stof tot nadenken.

Het programma in kwestie is "Bij ons in de PC", over het leven in de elite van Nederland. Wat op zich niet heel hoogstaand is (ik bedoel: Jort Kelder), maar waarbij wel twee grote vragen bij me opkwamen:

• het enorme cultuurverschil tussen Nederland en Groot Britannië (zowel in de hogere als in de lagere klassen!), en daaruit voortvloeiend het verschil in cultuur tussen aangrenzende landen, en;
• wat bezielt mensen om meer waarde te hechten aan familiegeld dan om persoonlijk wat met het geld te doen? (schuldgevoel? toch een instinctief hoger doel dan hedonisme?)

Als ik was blijven kijken, dan waren deze beginnende gedachten meteen weer weggespoeld door een aantal korte boodschappen waarin ik werd verleid om geld wat ik niet heb uit te geven aan dingen waarvan ik niet wist dat ik ze nodig had totdat ik door de reclamespot in kwestie werd overtuigd van mijn gebrek en van de noodzaak van het volledig maken van mijn leven door het kopen van het product in kwestie. En mocht dat niet genoeg zijn, dan zou ik daarna geconfronteerd worden met de ellende van deze wereld waar ik in absolute zin ook niets aan kan doen.

Nu ik de tv uitgezet heb, heb ik er over na kunnen denken. Alleen stond er jammergenoeg anderhalve meter naar links een apparaat te schreeuwen om mijn aandacht. Waar ik al na twee minuten aan toegaf. Vandaar dit blogje.

En ik kan ook nog pixelbartjes maken!

Dat krijg je ervan als je met een (niet eens zo heel) fatsoenlijke koptelefoon naar je mp3'tjes luistert en er achter komt dat de kwaliteit eigenlijk best wel beroerd is. En als je van zo ongeveer al je mp3'tjes de originele cd hebt. Pff, waarom besteed ik er zo veel tijd aan? Al mijn muziek in lossless formaat rippen zodat ik alles in cd-kwaliteit op mijn laptopje heb staan. Meteen ook maar een 500GB schijfje voor mijn laptopje gekocht, anders ging het niet echt passen. Kijk. Deze cd's. En dan nog 120 stuks met klassieke muziek. Maar die moeten nog. Ooit.































Vanaf de vijf cd's die samen een gitaartje vormen moet ik ze allemaal nog rippen, maar mijn oude trouwe externe cd-rom-spelertje heeft er de brui aan gegeven.











Wat eigenlijk ook maar beter is want dan kom ik ook eens aan andere dingen toe. De laatste koude stukjes van de zojuist bij de Boni gekochte en inmiddels alweer een uur geleden gebakken barbecue chicken pizza verorberen bijvoorbeeld. En een boek gaan lezen. Of tv kijken. Of iets. Zodat ik morgen weer uitgerust aan het werk kan. Maar eerst even mijn fotocamera, statief en cd's opruimen. Heerlijk, hoe snel het een zooi is met zo'n chaotisch hoofd en in zo'n klein hokje van negentien vierkante meter.

Deze jongen is nog helemaal alive and kicking! Hier laat ik niet heel veel van me horen en de laatste tijd is het op mijn Flickr ook een beetje rustig geweest, maar dat wil niet zeggen dat ik niets doe!

Drie weken geleden ben ik begonnen met mijn afstudeerstage bij ChipSoft, een grote leverancier van software voor ziekenhuizen. Ik mag daar gedurende twintig weken een stukje software schrijven waarna ik een voldoende krijg en mijn diplomaatje eindelijk in ontvangst mag nemen :)

Maar goed, dat kost me nu dus zo ongeveer een boel energie. Maar nu is het weekend! Een typisch Bart-weekend want er wordt weer geprutst! Kijk maar:



Hoe hip en voor 90% van afval gemaakt. Een oude tandenborstel, het vibreerdingetje van mijn oude mobiele telefoon en de batterij waar de afstandsbediening van mijn MacBook niet zo veel meer mee kon. En wat tape natuurlijk :)

Tja, wat ik verder te melden heb? Niet zo veel. Drie dagen geleden is mijn dagboek één jaar geworden (de laptop die tot dagboek gebombardeerd is is inmiddels de tien al gepasseerd) (feest!), mijn kamertje is nog steeds mijn kamertje, mijn wekker staat elke ochtend op half zeven waardoor ik vandaag tegen acht uur alweer klaarwakker was onder het mom van uitslapen en vanmiddag ga ik de stad nog even onveilig maken en het carnaval zo veel mogelijk proberen te ontwijken. Indien mogelijk. Pff.

Misschien dat ik de komende tijd wat meer ga melden hier, misschien ook niet :P

Mijn playlist voor de laatste dagen van dit jaar:

• Johnny Cash:
  • American III: Solitary Man
  • American IV: The Man Comes Around
• Nick Cave & The Bad Seeds:
  • Abattoir Blues
  • The Lyre Of Orpheus
• Counting Crows:
  • August & Everything After
  • Recovering The Satellites
  • B-kantjes van "A Long December" en "Daylight Fading"
• Interpol:
  • Turn On The Bright Lights
• Damien Jurado:
  • Just In Time For Something EP
  • Where Shall You Take Me?
• Pedro The Lion:
• Progress
• Tour EP '04
• Winners Never Quit
• The Smiths:
  • Louder Than Bombs
  • The Smiths
• Starflyer 59:
  • Leave Here A Stranger
  • Talking Voice vs. Singing Voice
• Tindersticks:
  • Tindersticks II
  • Curtains
  • B-kantjes van "Bathtime" en "Rented Rooms"
• Denison Witmer:
  • Are You A Dreamer?
  • Are You A Sleeper?

Dankzij nieuwerwetse techniek passen al deze muzikale hoogstandjes op een apparaatje ter grootte van een uit de kluiten gewassen postzegel, dus gewapend met het apparaat in kwestie en een koptelefoon (en sjaal en handschoenen en noorwegenmuts) ga ik even een wandeling maken door deze mooie stad. De hele tijd rondjes lopen tijdens het kijken van een film van Wallace & Gromit is ook niet alles.

Morgen? Morgen oud & nieuw vieren. Eerst nog even een fles wijn kopen bij de Lidl. Vanmorgen een poging gedaan, maar de fles wijn lag al in scherven voordat de streepjescode de kans had om voor een bliep te zorgen. Een tweede poging is dus noodzakelijk want anders is er morgen geen wijn. Of wel wijn, maar niet wijn van mij. Wel bier en chips en energiedrank en vuurwerk en een aansteeklont en een slaapzak en een kussen en een slaapmatje en dergelijke noodzakelijkheden. En krentenbollen voor de volgende ochtend/middag. Pff. Backpack, reistas, rugtas? Hmm.

Kleren kopen is iets wat zo nu en dan moet gebeuren en wat ongelooflijk makkelijk uit te stellen is. Maar soms moet het nou eenmaal. Als je de volgende week een belangrijke afspraak hebt en zelfs je beste broek nu wel erg dun wordt bij de knieën bijvoorbeeld. Of als er stiekem al gaten in zitten.

Hoe fijn om dat te combineren met een bezoek aan een goede vriendin die ik eigenlijk vaker moet spreken maar wat er niet echt van komt.

Dus vanmorgen kwam ik om 10:40 aan in Meppel (waarom Meppel als ik zelf in Zwolle woon? Nou, daar woont ze en Meppel is gewoon tof). We wandelen door de kou naar de Hema, nemen daar een dikke bak koffie (koffiespecialiteit vannille met chocoladegebak voor ondergetekende), kletsen wat bij over koetjes, kalfjes, werk en de rest en na een half uurtje besluiten we een paar winkels te bezoeken. We beginnen bij de Vögele om er meteen achter te komen waarom ik het kleren kopen altijd uitstel. Kleren bezitten altijd maximaal twee van de volgende drie kenmerken:

1. Ze zijn betaalbaar
2. Ze zijn mooi
3. Ze passen (ik ben 1m95 en weeg iets van 70 kilo, boven windkracht zes mag ik niet buiten komen ivm wegwaaigevaar)

Kortom, ik zat alleen labels te bekijken om mijn maat te vinden. En dat is niet fijn. Broeken van 30/36 of desnoods 32/36 zijn zo goed als onvindbaar en als ze dan al te vinden zijn zijn ze ofwel belachelijk duur ofwel foeilelijk. Dat is dus waarom ik niet voor mijn plezier kleren koop. De rest gaat nog wel, maar broeken zijn een hel.

Maar gelukkig is daar de broekenwinkel. Die hebben zelfs broeken waar ik niet in pas, 29/36, of lengte 38 waar ik met gemak over struikel. Kijk, zo hoort het. Natuurlijk stervensduur, anders zou bovenstaand lijstje niet opgaan, maar geld is het meest overkomelijke probleem van de drie en als ik kleren koop doe ik dat alleen als ik geld te besteden heb.

Een kwartier later had ik twee hippe broeken uitgezocht ('hip' was mijn stopwoordje van de dag) en stond ik met deze twee broeken en nog wat aangesmeerde veel te dure kleren (staat je zoooo leuk!) bij de kassa veel te veel geld af te rekenen. Dat was dat. Op naar de andere winkels voor de rest.

Vervolgens de rest van de kledingwinkels geplunderd zodat de uiteindelijke vangst negen stuks kleding, een paar handschoenen en een mooie muts bedroeg.

We hadden honger dus liepen we de Subway binnen waar volgens de vriendin in kwestie nooit een kip was. Om het tegendeel te bewijzen bestelde ik een broodje met kip. Beetje flauw, maar dat viel mee want er zat peper op, ook in de laatste hap wat dan weer niet een geweldig iets was. (Echt, ik weet net het verschil tussen kip en tonijn en dan gaan ze me nóg tien vragen stellen over het broodje wat ik wil eten. Weet ik veel! Doe maar wat!)

Xenos (ik blijf het een rotwinkel vinden), Action (waar ik door een wildvreemde voor McGyver werd uitgemaakt wat ook niet geheel onterecht is maar daarover later misschien meer), nog ff bij haar thuis gezeten, wat gedronken en best wel lange koekjes van de Xenos gegeten, naar het station gesjouwd, trein genomen, thuis gekomen en nu heb ik geen zin om naar de supermarkt te gaan maar ik moet wel want ik heb geen eten in huis.

En ik ben moe vandaar dat ik dit verhaaltje min of meer afraffel. Pff.

Oh ja, ook nog hydraterende douchegel en een laserwaterpas en echte pepernoten die 24 cent duurder waren dan bij de Xenos in Zwolle en een lijmpistool van een euro en bladwijzers en allemaal andere dingetjes gekocht. Alsof ik nog niet genoeg dingetjes heb!

Eindelijk een duidelijke uitleg van 's werelds Grootste Mysterie.

Wat afgelopen zaterdag nog eventjes fijntjes werd benadrukt door het weerbericht:



Maar goed, het leven begint weer. Mijn cijferlijst vertelde me dat ik nog twee puntjes nodig heb voordat ik mag afstuderen, de regeltjes van de examencommissie zeggen dat ik nog heeeel veel moet doen, mijn recent ontdekte adhd speelt ook niet een heel erg constructieve rol wat betreft het geregel dat nodig is voordat ik eenmaal een bedrijf gevonden heb, me daar op mijn plek voel en kan beginnen, maar toch had ik voor mezelf besloten dat de vakantie nu wel lang genoeg geduurd heeft.

Dus wat doet deze jongeman eergisteren? Een enorm regeldagje hebben en in die regelwoede ook even een uitzendbureautje binnenstappen, om mijn dagen toch wat nuttig te vullen en omdat er centen verdiend moeten worden. Gisteravond gewerkt, zonet gewerkt, morgenavond werken, overmorgenavond werken, volgende week vijf middagen/avonden werken, lekker beetje magazijnwerk en andere klusjes. Voelt goed, weer lekker aan het werk zijn.

Meestal is een verhaaltje zoals bovenstaande een aanleiding voor een langer verhaal dat wel ergens over gaat, maar deze keer niet. Dit was het. Punt.

Oh ja, nu ik je aandacht toch heb: komende zaterdag is er weer een toffe show in de Eureka hier in Zwolle. Met allemaal schreeuwende mannen en daarna (vanaf een uurtje of twaalf) lekker dansen met deze twee lieve jongens:



De rechter is gewoon een dj. Met platenspelers en techno enzo, de linker maakt muziek met de twee afgebeelde gameboys. Wat zowel grappig als dansbaar is. Echt heel leuk! Iedereen moet komen! Niet helemaal iedereen natuurlijk, maar wel meer mensen dan vorige week!

Afgelopen weekend ben ik naar het Flevo Festival in Bussloo geweest. Voor mij de twaalfde keer, voor het terrein de eerste keer. Heel veel apparatuur meegenomen, het meeste niet gebruikt, uiteindelijk was ik (meer dan!) tevreden met een oud Russisch telelensje die ik voor twee euro op de kop getikt had, op mijn andere camera de 50mm, in het accessoirevakje van mijn fototas de compact camera en daar liep ik dan. In totaal dertienhonderd foto's gemaakt, vooral ook van het terrein! Het strand, het water, de bomen, echt heel mooi!

Alle foto's staan nu op CCMPlanet.com

Even een korte sfeerimpressie:





























Alle foto's van Flevo 2008

Natuurlijk kan ik het als een ramp zien dat mijn kamertje onder water stond en dat ik er komende donderdag pas weer in kan omdat dan pas de vloerbedekking geleverd wordt. Doe ik niet. Of toch wel, maar heel eventjes dan. Nee, ik zie het als een min of meer gedwongen (hmm. klinkt negatief. misschien is "toevallige" een beter woord) vakantie. Eventjes een paar weekjes alles van me af zetten, niet meer constant thuis met alles geconfronteerd worden (want er is geen "thuis"), een weekje bij mijn ouders, een paar daagjes bij mijn zus, gewoon lekker vakantie :).

Even kijken. Zaterdag. De ramp dus. Naar mijn ouders gegaan, geslapen, zondag wakker geworden, beetje gebaald, allemaal dingetjes geregeld, met mijn ouders richting Zwolle vertrokken, paar vrienden gebeld, eentje bereid gevonden om te helpen sjouwen, kamer in sneltreinvaart leeggetrokken en (bijna) alles in een klein rommelhokje naast mijn kamer weten te stouwen, naar huis gegaan, rust. En mijn moeder's tuin. En mijn fotocamera's. Lekker een paar fotootjes van de plantjes en de bloempjes gemaakt:




Lekker geslapen op een eigenlijk te klein bed (wat bij mij al snel het geval is maar 1m90 is toch echt te klein als je 1m92 bent. hoera voor mijn eigen bed van 2m20), de volgende dag wakker geworden, douchekoffiebrood en met mijn fotocamera plus 135mm lens en tussenringen voor een pot vol Margrieten (en daarnaast eentje met Fuchsia's en Lobelia's. heb ik van mijn mama geleerd) gaan zitten. En foto's gemaakt van ongedierte.




Jep. Mijn moeder heeft een mooie tuin met echt heel super veel bloemen waar ze elke ochtend en avond anderhalf uur mee bezig is omdat ze anders dood gaan. Echt, in alles waar een bloem in kan staat ook een bloem. Of duizend. Vuurkorven, modelbootjes, bakfietsen, regentonnen, zelfs in bloempotten! En daar komt dus bovenstaand fauna op af. Eigenlijk is het best leuk om daar foto's van te maken. Lekker rustgevend ook en gewoon mooi. Details die je met het blote oog niet ziet. Een strontvlieg die eigenlijk supermooi is. Dat soort zaken. Verder in de week nog wat fotootjes gemaakt.




Echt grappig, met spotgoedkope apparatuur. Dat blauwe bloemetje is echt superklein en de lens plus tussenringen kostten €2,50 bij de Kringloop. Grappig toch? Lekker lo-fi. Wat de camera kostte laat ik voor het gemak even buiten beschouwing :P

Verder... Woensdag kreeg ik het idee om mijn fiets uit Zwolle op te halen, een ritje van 25km waar ik een toeristische route van maakte door over Dalfsen te gaan zodat het eerder 35km werd. In de verzengende hitte. Pff. In Zwolle nog "eventjes" het centrum aangedaan want het was ten slotte Blauwvingerdag met rommelmarkt e.d. Daar heb ik een oude fotocamera plus 28mm lens plus 50mm lens plus 135mm lens plus 80-200 lens plus huge 500mm lens voor in totaal drie tientjes (!) op de spreekwoordelijke kop getikt. en nog een handje vol LP's van, ehm, U2 en Jerusalem. U2 gewoon omdat dat soms wel leuk is en Jerusalem omdat dat eigenlijk niet mijn ding is maar het is en het blijft toch de eerste show die ik ooit gezien heb, samen met Petra in Zoetermeer in Mei 1994 (ja. cijfertjesgeheugen. het was 8 mei om precies te zijn). Dus. Stukje nostalgie voor 2 euro.

De fiets heb ik donderdag gebruikt om mijn zus en haar vriend te bezoeken in Hoogeveen, 16km verderop. Was gezellig alleen waren we allemaal echt heul moe dus na een paar uurtjes en een lekkere maaltijd zat ik alweer op de fiets terug naar mijn ouders' huisje. 's Avonds kwam het broertje ineens aanwaaien vanuit Frankrijk, avond in de tuin gezeten, vrijdag zijn nieuwe kamertje bekeken en samen een wandeling van 10km gemaakt over de Archemerberg (bij de Lemelerberg).








's Avonds nog even gebarbecued met de ouders, het broertje en het andere broertje (en dan heb ik er nog één). Zoals gewoonlijk liep de barbecue pas echt goed toen we allemaal al vol zaten en met gemartel onze stukjes dood dier gaar gekregen hadden, maar goed, dat schijnt er bij te houren.

En toen was het vandaag, een week na de bui. Fietstassen gekocht, volgepropt met spulletjes, op het fietsje gestapt en richting Zwolle. Nu zit ik thuis, zometeen met een paar vrienden eten en filmpje kijken, bij één van die vrienden blijven slapen, morgen naar de kerk omdat ik hier toch ben en dan richting mijn andere zus (ook van de zussen is er nog eentje, drie in totaal dus) om daar tot woensdag te bivakkeren. En dan weer richting hier, nachtje op een matje slapen, donderdag vloerbedekking leggen en het (hopelijk goed gefixte) kamertje opnieuw inrichten. Hopen dat hij de volgende bui wel overleeft of dat er het komende jaar geen vergelijkbare buien meer komen.

Ach. Zo erg was het niet, dit hele gedoe. Misschien beter zelfs. Ik kon ook wel even wat afleiding gebruiken. Alleen. Tja. Niet zoals ik het gepland had :). Maar goed, mijn leven is al een jaar of twee een achtbaan waarbij dingen op de mafste manieren gebeuren en eigenlijk geen week voorbij gaat dat alles zijn gangetje gaat. Daarnaast was het een weekje lekker weinig op internet, geen (!) muziek luisteren, lekker veel buiten zijn, lekker met ouders en broertjes en zusjes hangen. Best lekker. En alles met de fiets dus mijn OV-teller staat nog op nul euro :)

Oh ja! Misschien is het mijn vaste lezers al opgevallen, bovenaan de pagina staan nu de laatste foto's die ik op Flickr gezet heb! Want daar gebeurt veel en veel meer dan op dit stekje. Daar staan ook meer foto's van afgelopen week :)

Afgelopen zaterdag regende het. Hard. Zo hard dat de brandweer met drie auto's in de weer was in de Stationsbuurt waar ik placht(te) te wonen. En zo hard dat mijn kamertje voor de tweede keer in twee jaar blank stond. Op het moment zit ik daarom tijdelijk bij mijn ouders in Balkbrug. Hoera. Medio volgende week ga ik mijn kamertje weer bewonen want op het moment is mijn huisbaas er voor aan het zorgen dat dit niet weer zal gebeuren. Waar ik dan maar op hoop. Zo zag mijn kamertje er zondagmiddag, nadat we hem leeggetrokken hadden, uit:

...als YouTube filmpje!

Afgelopen week heb ik foto's gemaakt op Sonrise hier in Zwolle. Als u belang heeft bij de foto's, stuur me dan een e-mail op bartkuik@gmail.com, dan zal ik een link van de (beveiligde) site waar de foto's staan terugmailen. Te zijner tijd komen de foto's ook online te staan op de website van Sonrise.

Ik had vanmiddag met een vriend afgesproken, we hebben het over fotografie, ik stel voor om samen wat foto's te maken. Hij neemt de *ist DL, ik de K200d en we fietsen naar het Engelse Werk. Makkelijk en leuk! Vooral als dergelijke mensen dan foto's van je gaan maken op het moment dat je pijnzend aan het kijken bent naar een paar bomen die gefotografeerd kunnen worden :P

Afgelopen vrijdag heb ik 's middags een heel aantal foto's gemaakt met mijn Pentax *ist DL en de Super Takumar 50mm f/1.4 die ik laatst (defect) heb gekocht en gerepareerd. Ik was best tevreden over het resultaat, ik had de smaak zogezegd helemaal te pakken en de lens is echt geniaal qua scherpte.

's Avonds kreeg ik het idee om de firmware van de camera te updaten zodat het beestje ook geheugenkaartjes van groter dan 2GB aankon. Ik had voor die tijd al een beetje het idee dat ik net wat te veel chaos in mijn hoofd had om gestructureerd volgens de handleiding nieuwe firmware te installeren en ik wist dat dat het einde van mijn camera kon betekenen. Om een lang verhaal kort te maken, er is wat mis gegaan. Of de externe (niet-Pentax) voeding die ik gebruikte een probleem heeft, of weet ik het wat, het schermpje ging halverwege uit en ging nooit meer aan. Ook na een kwartier niet terwijl het hele klusje volgens de handleiding ongeveer 90 seconden zou duren. Dus ik zet op goed geluk de camera uit en weer aan. Niks. Even later wel wat, maar uiteindelijk werkte alleen het analoge gedeelte en het digitale deel (schermpje, geheugenkaart, usb) deed helemaal niets meer. Shit.

De hele avond heb ik op internet gezocht naar een oplossing, maar deze niet gevonden. Mijn vermoeden dat het een dure aangelegenheid zou worden werd alleen maar bevestigd.

Zaterdag meteen naar de fotozaak geweest, camera ingeleverd, gevraagd of ze eerst even wilden bellen om te vragen wat het ongeveer zou gaan kosten. Omdat ik vrijdag mijn compact camera ook al aan een vriend had uitgeleend zat ik dus zonder camera, of eigenlijk alleen met mijn oude Olympus C2040z die steeds kieskeuriger wordt wat betreft batterijen en ook de sensor heeft zijn beste tijd gehad.

Dinsdag naar de fotozaak gewandeld, gevraagd of ze al meer wisten, maar ze hadden nog geen reactie van Pentax gehad, of in ieder geval iets met een onverstaanbare Vlaming die iets mompelde wat op 'driehonderd euro' leek. Dus toch maar even wachten op een verstaanbaar antwoord van Pentax.

Daarnaast had ik sowieso het plan om ooit een tweede body te kopen. Altijd makkelijk omdat het lenzen wisselen (en dus stof op de sensor) scheelt, je altijd een back-up hebt als één van de body's er plotseling mee ophoudt en natuurlijk omdat je dan niet meer die frustratie hebt dat je die ooievaar in het veld niet kan fotograferen omdat er toevallig een 50mm lens op je camera zit. De fotozaak in kwestie bood me een Sony Alpha 100 voor relatief weinig geld aan, maar ik had al snel door dat dat niet een ideale camera voor mij zou zijn. Ik zou moeten investeren in een extra accu en Compact Flash geheugen én ik zou een nieuwe camera (knoppen, schermen) moeten leren gebruiken. Daarnaast zou ik mijn Pentax-lenzen niet kunnen gebruiken en mijn P-draad lenzen slechts met een B-merk adaptertje die ik toevallig op Marktplaats tegenkwam.

Dus onderzoek gedaan, gekeken naar prijzen, Pentax body's vond ik net wat te duur, allemaal een eind boven de 500 euro, daarnaast koop ik mijn camera's het liefst gewoon bij een lokale fotozaak. Even onderzoek gedaan naar wat de andere fotozaken in de buurt hadden staan, totdat ik een Pentax K200d tegenkwam voor een prijs die een stuk lager lag dan wat de (goedkope) webwinkels er voor vragen. Ik vermoedde dat het een typfout was, liep naar de winkel, zag de camera inderdaad voor dat geld staan, liep weer naar huis, spaarrekening geplunderd, naar de fotozaak gefietst, camera + grip (maar zonder lens) gekocht en besloten dat drie jaar garantie+verzekering wel zo makkelijk is.

Ik had dus een nieuwe camera, maar hoopte natuurlijk wel dat mijn andere camera nog voor een schappelijke prijs te repareren was. Bij de fotozaak wisten ze nog steeds niet wat het zou gaan kosten, maar een lokale reparateur kon het misschien wel voor elkaar krijgen of in ieder geval zeggen of het ding te repareren was of niet. Prima, dan zou ik in ieder geval weten waar ik aan toe was en met een beetje geluk mijn camera een paar dagen later weer terug hebben.

Vrijdagmiddag weer langs geweest, helaas, slecht nieuws, de camera was echt stuk en reparatie zou meer dan 250 euro gaan kosten, en dat was het beestje niet meer waard. Ik heb hem weer meegenomen, meteen een 4GB kaartje gekocht voor mijn nieuwe cam omdat ik het niet echt tof vond om voor de vijfde keer zonder wat te kopen de winkel uit te lopen. Thuisgekomen vond ik wat gereedschap en heb ik hem, zo goed en zo kwaad als dat ging, helemaal uit elkaar gehaald. Heel gemartel, maar uiteindelijk wist ik precies hoe het ding in elkaar zit en waar je op moet letten bij demonteren. Deze camera was nu echt afgeschreven omdat er spontaan onderdelen uit begonnen te vallen waarvan ik geen idee had waar ze voor dienen. En tijdens het demonteren heb ik een paar flinke schokken (waarschijnlijk van de flitser) gekregen waardoor ik vermoedde dat een paar chips nu echt gefrituurd waren. En ja, uiteraard had ik de batterijen uit de camera gehaald voordat ik aan het slopen ging, de schokken kwamen dus waarschijnlijk uit de condensator waar de flitser zichzelf mee oplaadt.

Enfin, ineens begon me te dagen dat er een tijd geleden op Marktplaats een identieke camera met defect scherm te koop stond. En verkocht werd. En iemand ineens een advertentie had geplaatst waarin hij vroeg om een defecte *ist DL waarvan in ieder geval het schermpje het nog deed. Ik was van plan om het schermpje dan maar aan hem te verkopen, met pijn in het hart, totdat ik (toevallig) even ging kijken wat er te koop was aan Pentax spul. En net toen had de persoon in kwestie, die hier toevallig in de buurt woont, zijn defecte camera weer te koop aangeboden. Even heen en weer gemaild, 120 euro overeen gekomen, in de bus gestapt, camera opgehaald, babbeltje gemaakt over allemaal fotografische dingen, uitgelegd hoe de vork in de steel zat, dat ik het schermpje aan hem verkocht had als hij de advertentie een uur later geplaatst had, enzovoorts.

Elf uur was ik thuis en impulsieve chaoot als ik ben moest en zou ik direct de klus klaren. Terwijl ik eigenlijk wel wist dat ik beter kon wachten tot de volgende dag om dan bij daglicht en met meer rust in mijn hoofd de klus gestructureerd aan te pakken. Mijn impulsiviteit won het van mijn verstand, dus ik ging aan het schroeven en prutsen en een dik uur later had de camera een werkend scherm! Dus de reparatie heeft me 120 euro gekost en ik ben trots dat het me gelukt is :). Daarnaast heeft deze camera nog maar 2300 foto's gemaakt, de teller van de andere stond al op 9000.

Als dit me niet overkomen zou zijn zou ik nu geen tweede camera hebben en nu ben ik echt blij dat ik er twee heb. Daarnaast is de K200d echt wel een verbetering, vooral qua autofocus en beeldstabilisatie! En de grip is ook heerlijk, kan ik mijn pink eindelijk kwijt :).

Gisteren kwam ik tot de conclusie dat ik alles al heb, dat ik niets nodig heb, dat ik eigenlijk dingen moet verkopen. Vandaag stond er ineens een boel geld van de belastingdienst op mijn rekening. Inmiddels heb ik een toffe messenger bag, een nieuwe fiets en een nieuwe jas. Later deze week ook nieuwe schoenen. Zo gaan die dingen.

Die messenger bag is trouwens niet van mij. Nog niet. Mijn ouders wisten niet wat ze moesten kopen voor mijn verjaardag. Een tas, zei ik. Dan kan mijn moeder natuurlijk vanuit het pittoreske Overijsselse dorpje waar mijn ouders plachten te wonen de reis naar de grote stad maken om samen met zoonlief een tas te kopen, maar dat is zo omslachtig. Ik kan zelf ook wel een tas kopen. Dat heb ik dus gedaan. En nu staat hij in de plastic tas (zinloos. Koop je een tas, *vragen* ze niet eens of je er een tasje omheen wilt, nee, ze wurmen het ding gewoon in een plastic tas) ergens in een hoekje van mijn kamer. Verborgen achter een grote luidspreker. Maandag mag ik hem daar weghalen en dan is hij echt van mij.

Ik kijk mijn kamertje zo rond en concludeer dat de tas waarschijnlijk het enige is wat maandag nog op die plek staat. Er mag nogal wat gebeuren voordat ik hier gasten kan ontvangen. Gelukkig heb ik hier donderdag al een paar mensen over de vloer en dient dat als stok achter de deur. Alsof ik voor donderdag nog tijd weet te vinden. Ach, als ik zelfs tijd kan vinden om dit verhaaltje te typen dan zal het vast wel gaan lukken.

Ik heb dus ook een nieuwe fiets. Nou ja, niet nieuw, maar het repareren van mijn oude fiets was niet echt rendabel meer. Het afgeragde fietsje is net opgehaald door één of ander onspraakzaam persoon met een telefoonnummer uit Meppel. Geen idee wie het was, hij belde, zei dat hij er over twintig minuten zou zijn, na drie kwartier ging de bel, hij pakte de fiets, gaf geld, ging weer weg. Weinig geld. Maar gelijk had hij, de fiets is ook niet veel meer waard. Hooguit emotionele waarde. Hoe lang heb ik dat ding al? Ik weet dat ik hem in 2001/2002, toen ik een jaartje in Vianen woonde, al had. Zal dus 2000 of 2001 zijn geweest dat ik hem heb gekocht.

Waarbij ik meteen moet denken aan dat andere relikwie wat vandaag afgedankt is. Mijn jas. Hoe lang had ik dat ding al? Ik weet dat dit het derde of vierde jaar is dat hij eigenlijk niet meer kan. Ik weet het wel, Cellblock Utrecht, Maart 2002 of Maart 2001. Met mijn broertje. Ik heb afgeleerd om bij het herinneren van data de dag te vermelden, mensen gaan dan denken dat ik autistisch ben. Dat ben ik niet, maar daarover zometeen meer. Het was namelijk 24 Maart. 2001 of 2002 dus. Ik heb er de laatste tijd een handje van om van dergelijke dingen precies één cijfer te vergeten, heel grappig is dat. Verjaardagen bijvoorbeeld, ik zit er vaak precies een dag naast.

Mijn stereo is nog wel een relikwie uit die tijd. Begin 2002 volgens mij, of heb ik hem nog in guldens betaald? Ik weet het niet, ik weet wel dat ik de reparatie een paar maanden later in euro's heb betaald, sindsdien doet hij het weer prima.

Maar goed, sinds gisteren zit deze jongen aan de volledige dosis Ritalin. Zes pilletjes per dag. Wat? Ik adhd? Jep, ze zeggen van wel. En als ik er zo over nadenk klopt het ook wel. Grappig trouwens, het is helemaal hip in mijn omgeving om op latere leeftijd er achter te komen dat je al je hele leven met adhd rondloopt. Ik ben ooit voor autist uitgemaakt door iemand die dacht dat ze er geweldig veel verstand van had. Mijn psych zegt dat ik daar te chaotisch voor ben. Adhd is het.

Natuurlijk, op je 27ste te horen krijgen dat je adhd hebt roept natuurlijk ongeveer tienduizend "what if"'s op. Het verbaasde mij dat dat gevoel er eigenlijk maar een paar dagen is geweest en ik toen al vooruit aan het kijken was. Ja, ik leer het nog wel eens!

Onder het typen van dit stukje heb ik slaande ruzie met mijn nieuwe backup-schijf. Technisch gelul, val ik jullie niet mee lastig. Of wel. Ik heb dus een MacBook en maak backups met Time Machine. Op een externe schijf. Alleen heb ik twee van die dingen. Één voor data en één voor de backup. Maar nu heb ik ze omgewisseld omdat ik de grote voor de data wilde en de kleine voor de backup. De kleine is nu lastig aan het doen. Echt heel lastig. Ik word er een beetje kriegel van, geen backup meer. Terwijl ik voor november vorig jaar altijd zonder backup gedaan heb. Wat eigenlijk ook wel zo lekker was. Zo nu en dan een stapeltje 'belangrijke' documenten kwijtraken kan best bevrijdend zijn.

Hmm. Ik zie dat het oudste overlevende bestand uit September 2003 stamt. Bad Hair Day heet het. Één van de vele dagboekaantekeningen. En een hele reeks uit eind januari en begin februari 2005. Precies een jaar later ook een stapeltje documentjes. Veel in de herfst en in de winter. Soms houd ik een weekje een dagboek bij, soms niet. Het is wel boeiend om ze soms door te lezen. De ene keer grappig, de andere keer confronterend. Waar ik me allemaal wel niet druk om heb gemaakt, hoe ver dingen van me af staan die ooit blijkbaar mijn hele leven bepaalden. Vrouwen. Rare filosofie-dingen. Dat soort zaken.

Leven is grappig. En mijn hoofd zit weer vol met chaos. Hoera. Ik heb drie uur ofzo gedaan over het typen van dit verhaaltje. Of eigenlijk, het was drie uur geleden dat ik er mee begon. Whatever.

Daar hebben wij geen bier voor nodig!